tekst in dharma

Majken

Lidy Haarman laat ons in dit boekje kennismaken met Majken, een bijzonder meisje voor wie zij een aantal jaren zorgde en met wie ze een sterke band had. Op een natuurlijke manier integreerde Lidy de NgalSo Self-Healing in de verzorging van Majken, die dat heel fijn vond. Majken overleed in april 2007.

Een verhaal van en over Majken door Lidy Haarman

Oktober 2003

Mijn eerste kennismaking met Majken, 3,5 jaar geleden, was bij vrienden van ons. Ik zag een kind in een rolstoel, een klein vrouwtje, een beetje in haar lichaam gezakt.
Haar moeder zei, zonder dat we elkaar eerder ontmoet hadden: ”Dus jij gaat voor Majken zorgen?” Ik was volledig verbaasd, we hadden nog geen woord gewisseld, ik wist alleen dat ik een gehandicapt meisje met haar ouders zou ontmoeten. We hebben kennisgemaakt en gepraat over Majken en over onszelf. Na een paar bezoekjes, en gesprekken, besloten we dat ik per 1 november 2003 enkele dagen per week voor Majken zou komen zorgen. In deze tijd kon moeder aan het werk buitenshuis, andere mensen ontmoeten en andere activiteiten ondernemen etc.
Wij zijn begonnen en al heel snel kwam Majken ook een dagje bij ons in huis, wat erg leuk ging. Zo leuk dat ze de week erop weer kwam en daarna zelfs al bleef slapen. Dit was ook erg belangrijk voor Erika, om haar af en toe de tijd te geven even te ontspannen, en om met de anderen in het gezin andere activiteiten te ondernemen.

Majken kon bij ons, niet boven slapen, want dan moesten we haar de trap op tillen en dat was te riskant, en bovendien niet handig voor een verschoning of als ze even tussendoor moe was. Dus we hebben beneden in onze meditatieruimte (gompa) een mooi plekje voor haar ingericht.

Majken was meervoudig gehandicapt, wat o.a. inhield dat ze een hersenbeschadiging heeft opgelopen toen ze ongeveer een half jaar oud was, en daardoor verstandelijk gehandicapt was, en verder had ze veel fysieke beperkingen.
Majken zat in een rolstoel omdat ze verlammingen in de benen had en enkel met hulp kon zitten, ze moest dus steeds ook getild worden. Ook de coördinatie van de handen was beperkt. Ze sprak niet in woorden, maar ze probeerde wel dingen te duiden door geluiden te maken en als je haar goed kende, begreep je veel van wat ze bedoelde, en verder gebruikte ze haar mimiek. Vooral met haar ogen leek ze te kunnen spreken, zoveel intensiteit straalde ze uit; ze kon ook heel ondeugend kijken, en dan wist je dat ze wat zat uit te broeden…

 

Lees het volledige verhaal